Shavarsh Karapetyan’ın hikâyesi muhtemelen tüm zamanların en şaşırtıcı insan kahramanlığı örneğidir. 23 yaşında yaşayan bir spor efsanesiydi: paletli yüzmede 17 dünya şampiyonluğu ve 11 dünya rekoru vardı. Akciğer kapasitesi ve fiziksel dayanıklılığı rakipsizdi. Yine de kimse, yıllarca süren zorlu antrenmanların kaderin ondan isteyeceği çok daha büyük bir görev için yalnızca hazırlık olduğunu hayal edemezdi.
16 Eylül 1976 sabahı, sırtında 20 kiloluk kurşun yüklü bir çantayla koşu yaparken kâbus gibi bir sahneye tanık oldu: 92 yolcu taşıyan bir troleybüs kontrolden çıktı ve Yerevan Gölü’nün buz gibi, kirli sularında 10 metre derine battı. Karapetyan hiç tereddüt etmeden karanlık sulara daldı.
Görmeden 10 metre derinliğe indi. Diziyle sertçe vurup temperli cam arka pencereyi kırdı ve vücudunun her yerinde derin kesikler açtı. 20 dakikadan uzun süre boyunca nefesini tutarak art arda yaklaşık 30 dalış yaptı: görmeden dibe indi, çaresizlik içindeki insanları yoklayarak buldu, birini yakaladı, kanayan bacaklarıyla yüzeye doğru tekme attı ve nefes almadan yeniden daldı. Düzinelerce kişiyi dışarı çıkardı; bunlardan 20’si hayatta kaldı.
Ama yüreğine en acı an damgasını vurdu: Son dalışında, bayılmak üzereyken ve oksijeni tükenmişken bir yumru hissetti ve bunun bir insan olduğunu sanarak onu yüzeye çıkardı; ancak kurtardığı şeyin dolgulu, deri kaplı bir koltuk olduğunu anladı. Kaybettiği o an, bir can daha kurtarabilir miydi diye düşünüp dururken onlarca yıl boyunca kâbuslarında peşini bırakmadı.
Bu kahramanlık ona septisemi ve ağır zatürreyle 45 gün komada kalmaya mal oldu; sudaki toksinler akciğerlerini mahvetti ve bir daha profesyonel olarak yarışamamasına yol açtı. En inanılmaz olanı ne, biliyor musunuz? Yıllar önce, uçurumun kenarında kontrolden çıkan bir otobüsün direksiyonuna geçerek 30 yolcuyu daha kurtarmıştı; neredeyse on yıl sonra da içeride mahsur kalan insanları kurtarmak için yanan bir binaya girerek bir kez daha hayatını tehlikeye attı.
«Son dalışlarımdan birinde, neredeyse bilincimi kaybederken su yüzüne çıktım. Ellerimde deri bir otobüs koltuğu tuttuğumu fark ettim. Bir insan değil. Bir insan yerine koltuğu tutmuştum»
Shavarsh madalyalarını ya da sağlığını kaybettiği için hiç pişman olmadı. Spor dünyası için fazla erken emekli olmuş şampiyondu; insanlık tarihi içinse hemcinsleri uğruna her şeyini veren, yenilmez bir kahramandı. 👑✨
Ne pahasına olursa olsun başkalarını koruyup kurtarmak gibi tek ve kutsal bir amaçla dünyaya gelen insanlar olduğuna inanıyor musunuz? 🕊️❤️🩹