Kimse onun adını bilmiyor. Kaç gecedir sokakta tek başına uyuduğunu da kimse bilmiyor. Videoda görülen tek şey, bu küçük köpeğin genellikle süpermarketlerin dışında bulunan o mekanik oyuncaklardan birine yaklaşması ve orada kalıp ona yaslanarak, ileri geri hareketinin sanki bir elmiş gibi onu okşamasına izin vermesi.
Yakınlarda bir sahibi yok. Ona adıyla seslenen ya da kulaklarının arkasını kaşıyan kimse de yok. Bu yüzden bulabildiği insan sıcaklığına en yakın şeyi aradı: demir ve plastikten yapılmış bir oyuncağın sürekli teması; herhangi bir çocuk için hareketsiz, ama o an onun için yeterli.
Bazen sevgi insanın beklediği şekilde gelmez. Ve bu küçük köpek, tek kelime etmeden, sevilme ihtiyacının insanlar ile hayvanlar arasında ayrım yapmadığını bize hatırlattı — sadece kendini biraz daha az yalnız hissedebileceği bir yer arar.
