192 saat boyunca mutlak karanlıkta, susuz, yiyeceksiz mahsur kaldığınızı ve betonun kemiklerinizi ve umutlarınızı ezdiğini hissettiğinizi hayal edebiliyor musunuz? 😭💔
Hernán Gil, şiddetli depremin ardından insanın yaşayabileceği en kötü kâbusu bizzat yaşadı. Kurtarma ekipleri artık hayatta kalanları değil, cesetleri ararken imkânsız olan gerçekleşti.
Deliliğin eşiğinde hayata nasıl tutunmayı başardığına dair yürek burkan tanıklığı tüylerinizi diken diken edecek.
43 yaşındaki Hernán Gil, Catia La Mar’daki bir konutun bodrumunda güvenlik görevlisi olarak çalışıyordu; yer 7,5 büyüklüğünde sarsıldığında bina üzerine çöktü. Kaçmadı. Bir masa ve bir sandalyenin altına girdi ve onu tam sekiz gün boyunca hayatta tutan şey bu içgüdüsel hareket oldu.
Dışarıda, yedi ülkeden gelen kurtarma ekipleri durmaksızın kazı yaptı. Ona ulaşmaları için üç metrelik bir tünel açmaları ve 100 saatten fazla çalışmaları gerekti. Gil, çıkık bir köprücük kemiği ve bazı morluklarla, ama bilinci açık ve konuşur halde dışarı çıktı.
Hospital de Clínicas Caracas’taki yatağından, karanlıkta Tanrı’yla konuşmayı hiç bırakmadığını söyledi. «Bunun bir mucize olduğunu biliyorum», dedi.
Eşi Gusbimar González ve çocukları, görüntülü aramanın diğer ucunda onu çoktan bekliyordu.
Hernán Gil’in hikâyesi, hayatın bir saniyede değişebileceğini ama aynı zamanda inançla birleşen insan iradesinin fiziğin her türlü yasasını aşabilecek güçte olduğunu hatırlatan sert ama bir o kadar da güzel bir hatırlatma. Cehennemde mahsur kaldı, cenneti buldu.