Pakkirappa, ilk avuç toprağını denediğinde 10 yaşındaydı. Bu ne bir oyun ne de bir kazaydı; tuhaf ve tedavi edilemez bir rahatsızlıktı.
Bugün, yirmi yıl sonra, Hindistan’ın Karnataka eyaletinde hâlâ her gün aynı şeyi yapıyor: tuğla, taş ve çamuru ana yemeğiymiş gibi yiyor. «Öğün atlayabilirim ama tuğla ya da çamuru atlayamam», diyor; bunu sıradan bir rutini anlatır gibi, dramatize etmeden söylüyor.
Doktorlar bunu, besin değeri olmayan maddelere karşı kontrol edilemeyen istekler uyandıran bir rahatsızlık olan pika ile ilişkilendiriyor. Pakkirappa, hiçbir zaman yan etki yaşamadığında ve dişlerinin tamamen sağlıklı olduğunda, kırılmadan en sert taşı ısırabilecek durumda olduğunda ısrar ediyor. Ailesi onu bu alışkanlıktan vazgeçirmeye çalışıyor, ancak o tavuğa değil toprağa düşkün. Bu arada, yeteneğini sergilemek için başka kasabalara gidiyor ve insanlar sadece onu yerken izlemek için para ödüyor 🧱