Bir babanın kızına mektubu ✍️
“Kızım, sonuncu geldiğini gördüm ve hiçbir şey söylemedin. Beş yaşındayken ayakkabı bağlarını bağladım, bugün ise kalbini nasıl onaracağımı bilmiyorum.
Hissettiğim şey nefret değil. Bu basit bir soru: Neden seninkinden farklı bir bedenle doğmuş biriyle yarışıyorsun ve üstüne üstlük senden gülümsemeni istiyorlar?
Bunu ben uydurmadım. Olimpiyat Komitesi de bunu söylüyor ve şimdi kadın sporlarını korumaya çalışıyor. Amerika Birleşik Devletleri’nde 27 eyalet bunu söylüyor; okullarda bunu zaten yasakladılar. Bir Yüksek Mahkeme yargıcı da bunu söylüyor ve bu tartışmayı sıfır toplamlı bir oyun olarak nitelendiriyor: biri kazanırsa, diğeri kaybeder. Ve o diğeri, kızım, her zaman sen oldun.
Yedi yaşından beri antrenman yaptın. Sabahın erken saatleri, sakatlıklar, kendi ellerinle kurduğun bir hayal. Sana kimse hiçbir şey vermedi. Buna rağmen, yarış başlangıç tabancası patlamadan önce kaybedilmişti.
Senden kimseye nefret etmeni istemiyorum. Senden, adalet talep etmenin zalimlik olmadığını anlamanı istiyorum. Bu, çabanın herkesinki kadar değer görmesi gerektiği fikrini savunmaktır. Umarım spor yeniden, avantajla başlayan kişinin değil, en hızlı koşanın kazandığı yer olur.
O zamana kadar, kızım, tribünlerde kalacağım. Skor tabelası aksini söylese bile seni alkışlayacağım”.