Sidny Lopes Cabral, dünya şampiyonu Alexis Mac Allister’ın karşısına çıktı ve bacağı titremedi. Bir çalımla onu geride bıraktı, bir boşluk buldu ve Dibu Martínez’in üst köşesine giden falsolu bir sağ ayak şutu çıkardı. Son 16 turunda, uzatmaların derinlerinde Arjantin’e karşı skor 2-2 oldu. Miami’deki tüm stadyum nefesini tuttu.
«Başımı kaldırıp topun üst köşeye doğru gittiğini gördüğümde şunu düşündüm: Az önce ne yaptım? İnanamadım.»
Neredeyse hiç kimsenin bilmediği şey, o bacağın nereden geldiği. Daha sadece üç yıl önce Sidny, Alman futbolunun beşinci liginde oynuyor ve perdesi olmadığı için pencerelere çöp poşetleri asıyordu.
Oradan Benfica’ya. Oradan, son şampiyonlara karşı Dünya Kupası’nın en iyi golünü atmaya.
Ama onu ölümsüzleştiren yalnızca gol değildi. Sonrasında yaptığı şeydi.
Maçtan önce, hayatındaki iki kadına gol atarsa onlara doğru koşacağına söz vermişti. Sözünü tuttu. Takım arkadaşlarından ayrıldı ve kız arkadaşını ve annesini bulmak için tribünlere doğru tırmandı. Oraya vardığında annesi Teresa onu göremedi: top ağlara girdiği anda heyecandan bayılmıştı.
Günler sonra, turnuvadaki 308 gol arasından dünya onun golünü en iyisi olarak seçti. Ve bir mesaj aldı. İdolü Marcelo, onu tebrik ediyordu: «Seni oynarken izlemek bir zevkti, çok iyisin.»
Messi ile bir fotoğraf hayal eden çocuk, Dünya Kupası’nın en güzel golünün sahibi oldu.
Hayalinin çok büyük olduğunu söyleyen hiç kimseye asla izin verme.