Summer Adamson, Utah, Salt Lake City’deki evinin dışında bir trompet sesi duydu ve bir şeylerin hazırlandığını anladı. Ancak bir grup gencin oyuncak bir at, bir tomar kâğıt ve hepsinin arkasında gerçek bir midilliye binmiş Carter ile yaklaştığını görmeyi hiç beklemiyordu.
Tüm bu sahne, Carter’ın baloya davet etmek istediği Down sendromlu 17 yaşındaki kızı Jayne içindi. Jayne ve Carter birbirlerini, sınıfta ve sahada birbirlerine yardım ederek gün be gün kurulan türden arkadaşlıkların geliştiği bir okul akran rehberliği programı aracılığıyla tanıyor.
Jayne dışarı çıkıp neler olduğunu anladığında, annesine aynı cümleyi tekrar edip durdu: «Bu hayatımın en güzel gecesi!». Summer, bunun özel gereksinimli bir çocuğun her ebeveyninin özlediği bir şeyi yansıttığını söylüyor: çocuklarının çevrelerindekiler tarafından dahil edilmiş, görülmüş ve sevilmiş hissettiğini görmek.