Ne hissettiklerini anlamak için hiçbir söze gerek yoktu.
Moğolistan’da iki ineğin derisi, sürünün geri kalanının önüne asıldı ve bu, içlerinden birinin dikkatini çekti. Birden, onun acı dolu böğürmeleri diğer sığırları alarma geçirdi. Sürü, herkesin sıkıntı olarak tanıyacağı şekilde sesler çıkararak onları koklamak için yavaşça yaklaştı. Uzaklaşmadılar. Orada kaldılar; arkadaşlarından geriye kalanı çevreleyerek, sanki zaten bildiklerini fiziksel olarak doğrulamaları gerekiyormuş gibi.
Ancak yalnızca görüntülere bakarak ineklerin ne hissettiğini bilemeyiz. Sığırların sosyal bağlar kurduğu ve birbirlerinden ayrılmaya ve diğer stresli durumlara tepki olarak yoğun biçimde ses çıkarabildiği gösterilmiş olsa da, aynı sesler bilimsel olarak yastan söz etmek için yeterli değildir.
Derilerin kokusu, yabancı nesneler olarak orada bulunmaları ya da tetiklenen bir teyakkuz hâli tepkinin bir bölümünü ortaya çıkarmış olabilir. Bu nedenle, görüntüleri kendi duygularımız üzerinden yorumlamadan izlemenin zor olabileceği düşünülse de, onların «yoldaşları için ağladıklarını» iddia etmek, videonun doğrulamamıza izin verdiği şeylerin ötesine geçmek olurdu.