2011’de televizyon tarihinin en acımasız saldırılarından birinin başlangıcı canlı yayında kaydedildi.
Amerikalı CBS muhabiri Lara Logan, çok az gazetecinin karşılaşmaya cesaret ettiği çatışmaları ve savaşları haberleştirmeye istekli bir muhabir olarak yıllar içinde kendine bir itibar oluşturmuştu. Irak, Afganistan ve diğer şiddet olaylarının yaşandığı bölgelerden haber yapmıştı.
Ama o gece Kahire’de yaşananlar yeryüzünde bir kâbusa dönüşecekti.
Mısır, Hüsnü Mübarek’in devrilmesini kutluyordu. Yaklaşık 30 yıl iktidarda kaldıktan sonra cumhurbaşkanı istifa etmişti ve 11 Şubat 2011 gecesi binlerce kişi kutlama yapmak için Tahrir Meydanı’nı doldurmuştu.
Aralarında Lara da vardı; tarihi günü ekibiyle birlikte 60 Minutes için haberleştiriyordu.
Coşkunun ortasında kalabalığı kontrol etmek giderek zorlaştı. Kamera bataryası bitince ekip bir anlığına durmak zorunda kaldı. İşte o sırada, kendilerine eşlik eden ve çevrelerindeki bazı adamların ne bağırdığını anlayan rehber Bahaa, Lara’ya baktı ve oradan çıkmaları gerektiği konusunda onu uyardı.
“Daha sonra bana şöyle dediklerini söylediler: ‘Pantolonunu çıkarın’”.
Ama artık çok geçti.
200 ila 300 erkekten oluşan bir güruh ekibin etrafını sardı. Meslektaşları, Lara onlardan ayrılıp yüzlerce insanın arasında gözden kaybolana kadar onu kalabalığın ortasında korumaya çalıştı.
Kamera o son saniyelerin bir kısmını kaydetmeyi başardı. Ardından yaklaşık 25 dakika sürecek bir saldırı başladı.
Sonrasında yaşananları anlatmak neredeyse gerçeküstü geliyor. Logan daha sonra orada öleceğini düşündüğünü söyledi.
Logan daha sonra, ne olduğunu tam olarak anlamadan önce, vücudunun her yerinde eller hissetmeye başladığını anlattı. Giysilerini parçaladılar, hatta sütyeninin metal kopçalarını bile kırdılar.
Bana bayrak direkleriyle, sopalarla ve buna benzer şeylerle vurduklarını bile bilmiyordum, çünkü bunu hissedemiyordum; çünkü düşünebildiğim tek şey cinsel saldırıydı; elleri beni tekrar tekrar, tekrar tekrar incitiyordu.
Lara, onu bir kadın ya da insan olarak değil, yararlanabilecekleri bir et parçası olarak gören bu adamların «insafına» bırakıldı.
Lara, kalabalığın ilerlemesini durduran bir çite ulaşana kadar meydanın tamamı boyunca sürüklendi. Diğer tarafta kamp kurmuş bir grup Mısırlı kadın vardı ve dehşeti görünce hızla ona doğru koştular.
Lara, neredeyse tamamen siyah giyinmiş bir kadının yanına düştüğünü söyledi; özellikle o kadının gözlerini hatırlıyor. Kadın hemen ona sarıldı.
Gazeteci zar zor nefes alabiliyordu ve bazıları yanında dururken üzerine su dökmeye başladı.
Ama yine de onu oradan çıkarmaları gerekiyordu.
Bir grup Mısırlı asker, adamları uzak tutmak için cop kullanarak kalabalığın arasından ilerlemeyi başardı. Sonunda Lara’ya ulaştılar, onu oradan çıkardılar ve ekibiyle yeniden buluşturdular.
Onu bir doktorun muayene ettiği otele geri götürdüler. Ertesi gün Amerika Birleşik Devletleri’ne döndü ve dört gün hastanede kaldı.
Güvendeydi; ancak travma çoktan içinde derin kökler salmıştı.
Saldırıdan üç aydan kısa bir süre sonra, 1 Mayıs 2011’de Lara televizyonda sessizliğini bozdu ve yaşananlar hakkında tüm açıklığıyla konuştu.
Bunu duymak acı vericiydi, ancak bir nedeni vardı: yaşadıklarının diğer istismar ve cinsel şiddet mağdurlarına ve özellikle haberleri takip ederken benzer durumlar yaşayan, bunlar hakkında konuşmanın kariyerlerine zarar verebileceğini düşünen diğer kadın gazetecilere yardımcı olmasını istiyordu.
Lara, o gece yaşananların münferit bir olay olmadığını biliyordu. Birçok kadın yaralanmıştı ve bu nedenle sessizliği bozup birçok başka kadının hâlâ anlatmaya korktuğu bir hikâyeyi anlatmaya karar verdi.
Yıllarını gönüllü olarak savaşlara ve çatışma bölgelerine girerek geçiren aynı gazeteci, o gece kariyerinin en tehlikeli anlarından birinin bir bombardımanın ortasında gerçekleşmeyeceğini keşfetti; ancak birçok kişinin hâlâ «kutlama yapan» insanlar olarak adlandırmaya cüret ettiği bir güruh tarafından çevrelenmiş halde gerçekleşecekti.