Üç haftadan fazla süren karanlık, açlık ve yalnızlıktı. Ailesi çoktan en kötü trajediye razı olmuşken, parçalanmış betonun arasından gelen küçük bir ses, yaşamın gücünün sınır tanımadığını kanıtladı.
Hayatın bizi en acımasız şekillerde sınadığı, en çok sevdiklerimizi bir anda elimizden aldığı anlar vardır. Küçük Luli Pascualina’nın yaşadığı yer yıkıcı bir çöküşle moloza dönüştüğünde, ailesi sanki bütün dünya üzerlerine yıkılıyormuş gibi hissetti.
Saatler süren aramalar günlere, günler de haftalara dönüştü. Toz ve ıssızlığın ortasında, yavru kediyi canlı bulma umudu yavaş yavaş sönüyordu. Böylesine narin bir hayvan susuz, yiyeceksiz ve tonlarca betonun boğucu ağırlığı altında nasıl hayatta kalabilirdi?