Charlotte 4 yaşındayken ilk koklear implantını aldı. Sol kulağının arkasında duran küçük, kıvrımlı bir cihazdı. Görünmesini saçlarıyla kapatmaya başladı. Göründüğünde kendini rahatsız hissediyordu.
Babası Alistair Campbell bunu fark etti. Büyük laflar etmedi ya da bir konuşma yapmadı. Bir gün, Charlotte ikinci implantını almadan önce, kafasını tamamen tıraş etti. Ve kızının implantının bulunduğu yerin tam aynısına, aynı çizimin dövmesini yaptırdı.
Bunu ondan isteyen olmadı. Onu silmenin hiçbir yolu yok. Ve bunu yaptığında, o anı bekleyen bir kamera yoktu.
“Bu, ona adanmış bir şey, bana değil”, dedi Alistair.
Charlotte onu ilk kez gördüğünde ağlamadı ya da karmaşık sorular sormadı. Ona dikkatle baktı, çizime bir parmağıyla dokundu ve tek bir kelime söyledi: «Havalı». Sonra da diğer kulağında da aynısından olup olmadığını kontrol etmek için babasının başını çevirdi.
O evde sağırlık ne bir sır ne de bir trajedi. Ailenin bir parçası: annesi Anita da koklear implant kullanıyor. Kardeşi Lewis işitme cihazı takıyor.
Sözlerle «yalnız değilsin» diyen babalar vardır. Alistair Campbell ise bunu teniyle, sonsuza dek söyledi.