Jane Rose, 7, defterine adını tekrar tekrar yazdı. Bunu ödev için yapmıyordu: Filipinler’in Cebu kentindeki topluluğunda ona bu adla seslenen neredeyse hiç kimse olmadığı için yapıyordu. Yarık dudağı nedeniyle çocuklar onu yalnızca «bungi» olarak tanıyordu; bu aşağılayıcı sözcük peşini her yerde bırakıyordu.
Yine de okulu hiç aksatmadı. Öğretmen olmayı hayal ediyor ve elektriksiz, musluk suyu olmayan bambu bir evde ailesiyle yaşıyor; kuyuyu tüm mahalleyle paylaşıyor. Babası Eutigio çöp topluyor ve ameliyat masraflarını karşılayamıyordu. Ücretsiz ameliyat için iki kez başvurdu; kızın sağlık sorunları nedeniyle her iki başvurusu da reddedildi. «En büyük korkum, hayatı boyunca zorbalığa uğrayarak büyümesi», diye itiraf etti.
Üçüncü kez, Operation Smile Philippines aracılığıyla başvurduğunda Jane Rose tüm sınavları geçti. Ameliyat yalnızca 45 dakika sürdü. Ertesi gün, yeni gülümsemesine aynada bakakaldı; gözlerini ondan alamıyordu. Bugün sınıfta göz dolduruyor, çalışkanlığıyla bir madalya kazandı, bir okul yarışmasına katıldı ve birçok arkadaş edindi. Eskiden onunla alay eden aynı çocuklar şimdi ona adıyla sesleniyor. «Artık ‘bungi’ değilim; güzelim», diyor.
