31 Mart’ta doğmuştu. İki gün sonra biri onu bir sırt çantasının içine koydu ve Santiago’nun Recoleta semtindeki La Vega Central’ın dışındaki park edilmiş bir kamyonun tekerleklerinin altına bıraktı.
Dikkat çekmek için ağlamıyordu. Ağlıyordu çünkü yapmayı bildiği tek şey buydu.
Yoldan geçen biri o ağlamayı duydu. Carabineros’a haber verdiler. Polisler sırt çantasını açtı ve işte oradaydı: iki günlük, zarar görmemiş, henüz bilinen bir adı olmayan, kimsesiz.
Onu Roberto del Río Hastanesi’ne götürdüler.
Dört ay sonra bir fotoğraf var. Nöbetçi bir doktor onu kollarında tutuyor. Bebek, henüz güvenmemeyi öğrenmemiş olanların mutlak güveniyle o göğüste dinleniyor. Görüntüde anne yok. Aile yok. Beyaz önlüklü bir adam var; o anda her şey o.
İnsanı yıkan da bu. Zaten dayanılmaz olan terk edilme değil. Ama hayatın onun için neler hazırladığını bilmeden gülümseyen dört aylık bir çocuğun o görüntüsü.
Bir fotoğrafın yanıtlamadığı sorular vardır. Ama bir fotoğrafın sormaya zorladığı sorular da vardır.
Kimsesi olmayanlarla kim ilgileniyor?