O dönemde Harrison Ford kendini o kadar kötü hissediyordu ki kendi hayatından neredeyse tamamen kopmuştu.
Oyuncu, Wisconsin’deki Ripon College’da öğrenim gördüğü gençlik yıllarının en zor dönemlerinden birini hatırladı. Ona göre, «derin bir depresyon içindeydi» ve ne sosyal ne de psikolojik açıdan iyi durumdaydı.
Zamanının büyük bölümünü odasına kapanarak geçiriyor, dersleri asıyor ve ayağa kalkmak için zar zor bir neden buluyordu. Rutini, yemek sipariş etmek için telefonu alıp hemen yatağa geri dönmek kadar basit hale gelmişti. «Yataktan kalkar, telefonu alır, pizza sipariş eder ve gelene kadar yatağa geri dönerdim», diye hatırladı.
Bu izolasyon derslerini de etkilemeye başladı ve notları önemli ölçüde düştü. O dönemin ortasında, neredeyse tesadüfen bir tiyatro dersine yazıldı; orada, o zamana dek bulamadığı bir şeyle karşılaşacağını hayal bile etmiyordu: diğer insanlarla bağ kurabileceği ve bir grubun parçası olduğunu hissedebileceği bir alan.
Oyunculuk, yavaş yavaş hayatında farklı bir yer edinmeye başladı ve nihayetinde sonraki on yıllar boyunca izleyeceği yol haline geldi.
Bugün bu görüntüyü Harrison Ford’la bağdaştırmak zor, ancak milyonların daha sonra Han Solo ve Indiana Jones olarak tanıyacağı adamın ardında, yataktan kalkmanın bile fazlasıyla ağır gelebileceği bir dönemden geçmiş genç bir adam da vardı.