Zahra Baker 10 yaşındaydı ve çok az yetişkinin kazanabileceği bir mücadeleyi çoktan kazanmıştı.
Bebekken, bir bacağını ve işitme duyusunun büyük bölümünü kaybetmesine yol açan kemik kanserinden kurtuldu. Bir protezle yürüdü, işitme cihazları kullandı ve sanki bunların hiçbiri onu zorlamıyormuş gibi gülümsedi. Babası, Elisa Baker adında bir kadınla evlendikten sonra onunla birlikte Amerika Birleşik Devletleri’nin Kuzey Carolina eyaletine taşınmıştı. Kimse o evin, Zahra’nın önce yavaş yavaş, sonra da sonsuza dek ortadan kaybolacağı yer olacağını düşünmemişti.
Ekim 2010’da ailesi bir kaçırılma ihbarında bulundu. Birinin eve girip onu götürdüğünü söylediler. Ancak komşular onu haftalardır görmemişti ve okuldaki hiç kimse onun sınıfta olduğunu hatırlamıyordu. Polis baskıyı artırınca Elisa itirafta bulundu: İhbar yapılmadan önce Zahra zaten ölmüştü. Elisa aylar boyunca ona şiddet uygulamış ve sonunda onu öldürmüştü. Sonra Zahra’nın babasıyla birlikte, delilleri yok etmek için cesedi parçaladı ve kaçırılma hikâyesini uydurdu. Kalıntıları farklı yerlerde, parça parça ortaya çıktı ve hiçbir zaman tamamı bulunamadı.
Daha bebekken kansere karşı bir savaşı kazandı. Aynı çatı altında uyuyan kadını yenemedi.