18. ve 19. yüzyıllarda paralı olmak, dişlerinin mahvolması anlamına da gelebiliyordu. Şeker uzun zamandır pahalı bir üründü ve varlıklılar, nüfusun büyük bölümünün karşılayamayacağı miktarlarda şeker tüketebiliyordu.
Sonuç paradoksaldı: yoksulların çoğunun dişleri daha sağlıklıyken zenginler ciddi diş çürüklerinden muzdaripti. Tarihsel araştırmalar, İngiltere’de şeker tüketiminin artışını diş sorunlarında keskin bir artışla ilişkilendirmiştir.
Bazıları bugün ürpertici görünen bir çözüm buldu: insan dişleri satın almak.
Parası az olan insanlar sağlıklı dişlerini satabiliyordu; bu dişler varlıklı müşterilerin ağızlarına yerleştirilmek üzere çekiliyordu. Cesetlerden alınan dişler de kullanılıyordu.
Ancak bu ilkel diş hekimliği çok büyük riskler taşıyordu. Kaynak, günümüzdeki sağlık denetimlerinin olmadığı bir dönemde bazı dişlerin frengili kişilerden alınmış olabileceğini anlatıyor.
Ve en ürpertici kısım da burada başlıyor.
İlerlemiş frengi, burundaki dokuları, kıkırdağı ve kemikleri tahrip edebilen lezyonlara yol açabiliyor, sonunda burnun çökmesine ve yüzde ciddi şekil bozukluğuna neden olabiliyordu. Hastalıkla ilişkili burun yapısının kaybı, tarihî tıp metinlerinde geniş ölçüde belgelenmiştir.
Etkilenen bazı kişiler, şekil bozukluğunu gizlemek için yapay burunlara bile başvuruyordu.
Böylece, görünüşte masum bir şeyle, örneğin şeker düşkünlüğüyle ve statüyle ilişkilendirilen bir gülümsemeyle başlayabilecek bir olaylar zinciri, diş hekimliği tarihinin en tuhaf bölümlerinden birine dönüştü: zenginlerin yoksulların dişlerini satın alması ve sonuçlarının yüzlerinde sonsuza dek iz bırakabilmesi.