Alexander Zverev henüz 4 yaşındayken bir doktor annesine ömür boyu sürecek bir hüküm gibi gelen haberi verdi: Oğlunda diyabet vardı.
Ve teşhise göre bununla birlikte, «çok, çok sınırlı» bir spor hayatı. Her anne bu uyarıyı kaçınılmaz bir gerçek olarak kabul ederdi. Onun annesi etmedi.
O, o muayenehaneden çıktı ve oğlunun tenis oynasa da başka bir şey yapsa da seçtiği yerde olacağına karar verdi; çünkü bir hastalık onun hikâyesini onun yerine yazmayacaktı.
“Tenis hayatımdaki ve genel olarak hayatımdaki en önemli kişiye teşekkür etmek istiyorum. 4 yaşındaki oğlunuza diyabet teşhisi konduğunda ve muayenehanedeki doktorlar size o çocuğun hayatının ve spor yaşamının çok, çok sınırlı olacağını söylediğinde, o muayenehaneden çıkıp şöyle diyebilmek için çok, çok güçlü bir anne olmak gerekir: ‘Oğlum istediği yerde olacak’”.
Yıllar sonra, turun en önemli oyuncularından biri olduktan sonra, Zverev bu jestin karşılığını bir mikrofon aracılığıyla verdi. Şampiyonluklardan ya da sıralamalardan bahsetmedi.
Maçlarını hiç izlemeyen ama farkında olmadan her birinde onun yanında olan annesinden bahsetti. «Onun yaptığını yapabilmek için inanılmaz derecede güçlü bir kadın olmak gerekir», dedi.
Ve bu cümlede, çok farklı olabilecek koca bir çocukluk saklı.