23 taong gulang si Valerie Dursi-Barbuti nang dumating siya sa ER noong 2013, kumbinsidong maaaring appendicitis ang nararamdaman niya. Magdamag siyang pinagpapawisan at napapabaluktot sa sakit, pero habang naghihintay siya, itinuring siya ng mga doktor na isang batang babaeng nagpapalaki lamang ng pananakit ng puson tuwing regla.
Matapos manginig nang ilang oras, umupo siya sa sahig ng lugar ng gamutan para mapansin siya ng isang tao. Nang sa wakas ay isailalim siya sa CT scan, mali ang pagbasa rito ng mga tauhan at binigyan siya ng gamot para sa impeksiyon sa daanan ng ihi na wala naman siya, saka pinauwi dahil posibleng may cyst sa obaryo. Hindi man lang sila nagsagawa ng pagsusuri ng dugo…
Kung ginawa nila iyon, makikita sana nila ang mataas na bilang ng white blood cells niya, isang palatandaan ng impeksiyon.
Bumalik ang sakit nang gabing iyon, at umabot sa 40 °C ang lagnat niya. Dahil desperado na siya, nagpa-appointment siya sa isang gynecologist, na nagbukod sa cyst at nagsabing may nakita silang “bukol” na maaaring kanser. Hiniling ng kanyang ina na ulitin ang pagsusuri, pero sinabi nilang hindi iyon kailangan.
Patuloy na naghintay si Valerie at uminom ng gamot na hindi naman nagpapabuti ng kanyang pakiramdam. Matapos ang ilang araw ng mga tawag na nagbababala na lumalala ang kondisyon niya, bumalik sa ospital ang kanyang pamilya. Nang operahan siya, puno ng impeksiyon ang lukab ng kanyang tiyan.
Mapanganib na bumaba ang presyon ng dugo niya, nahirapan siyang makakuha ng sapat na oxygen, at lubusang namaga ang kanyang katawan. Nailipat siya ng kanyang mga magulang sakay ng ambulansiya sa ibang ospital, kung saan siya in-admit sa intensive care at ginamot para sa septic shock at pulmonya sa magkabilang baga.
Pumutok at tuluyang nadurog sa loob ng kanyang katawan ang kanyang apendiks.
Nakaligtas si Valerie, pero kinailangan niyang manatili sa ospital nang ilang linggo, tumanggap ng mga antibiotic sa pamamagitan ng suwero, at sumailalim sa ilang buwang rehabilitasyon para manumbalik ang kanyang lakas at matutong maglakad, magsalita, at muling itaas ang kanyang mga braso. Sumunod naman ang pagkabalisa, depresyon, at post-traumatic stress.
Nagsimula ang lahat sa sakit na alam niyang hindi normal, pero binale-wala ito bilang problema sa regla. Nakaligtas siya, ngunit nagsisilbing babala ang kanyang kuwento: hindi dapat umabot sa isang emerhensiyang nagbabanta sa buhay ang pananakit ng isang babae bago ito seryosohin.