Sean Reavie, Arizona’nın Phoenix kentinde bir okul irtibat memuru ve neredeyse hiç kimsenin görmediği gerçekliklerle yaşayan öğrencilerle iki on yıldır omuz omuza çalışıyor. Arabası olmayan aileler, birden fazla işte çalışan ebeveynler, kendi mahallelerindeki otoyolu hiç geçmemiş çocuklar.
Greenway School’un yaz sonu gezisi için ayrılan fon ortadan kalktığında, koordinatör Katie Jenkins yardım için başka kime başvuracağını bilmiyordu. Reavie tereddüt etmedi: 144 yedinci ve sekizinci sınıf öğrencisinin daha önce hiç yaşamadıkları bir deneyimi yaşayabilmesi için patlamış mısır, şekerleme ve içecekler dahil olmak üzere bir sinema salonunun tamamını kiraladı. Birçoğu için bu, ilk kez bir sinema salonuna girişleriydi.
Işıklar sönmeden önce onlardan yalnızca bir şey istedi: büyüdüklerinde, kendilerine yardım ettiği gibi başkalarına da yardım etmeleri. Bu münferit bir jest değildi. Geçen yıl onları bir su parkına götürmek için $3,000’dan fazla harcadı ve bugün, korkuyla çok erken yüzleşen çocuklar için süper kahramanlardan ilham alan bir vakıf yönetiyor. Bazen iyilik karşılığında hiçbir şey istemez, yalnızca tekrarlanmasını ister.