Bombus arısı, bataryası neredeyse her zaman kırmızıdayken uçar. Kanatlarını saniyede yaklaşık 200 kez çırpar ve metabolizması o kadar hızlıdır ki enerji rezervlerini korumak için sık sık beslenmesi gerekir. Üstelik uçmak bedava değildir: kaslarının çalışabilmesi için minimum bir sıcaklığa ulaşması gerekir ve gece çöktüğünde ya da sıcaklıklar fazla düştüğünde havalanmak imkânsız bir görev hâline gelebilir.
Bu yüzden, gece onları koloniden uzakta yakaladığında, bazıları ilk bakışta sevimli görünen ama aslında tamamen hayatta kalma stratejisi olan bir şey yapar: bir çiçeğe tutunur ve saatlerce hareketsiz kalırlar. Çiçekler onlara yalnızca tutunacak bir yer sunmaz; bazıları soğuktan küçük bir sığınak da sağlayabilir. Bombus arıları, küçük termal çadırlar gibi işlev gören kapalı çiçeklerin içinde saklanabilir ya da diğer bireylerin yanında, hatta stamenlerin arasında dinlenebilir.
Dinlenme sırasında faaliyetlerini azaltır ve yeniden uçmak için ihtiyaç duyacakları enerjiyi korurlar. Dinlenmemek bir bedel gerektirir: çok üşümüş bir bombus arısı kanatlarını açıp öylece ayrılamaz, çünkü kaslarının çalışabilmesi için minimum bir sıcaklığa ulaşması gerekir. Enerji rezervleri de düşükse, ısınıp havalanacak yeterli yakıta sahip olmayabilir ve bu da onu daha uzun süre soğuğa maruz bırakır. Şafakta, havalanmadan önce kaslarını yeniden ısıtmaları gerekir; bunu bedenlerini titreştirerek ve ısı üreterek başarırlar. Yakında bir çiçeğin olması da küçük bir ayrıntı değildir: uyandıklarında, güçlerini yeniden kazanmak için ihtiyaç duydukları nektarı hemen orada bulabilirler.
Dişiler genellikle yuvaya döner, ancak soğuğa ya da karanlığa yakalanırlarsa geceyi dışarıda geçirmek zorunda da kalabilirler. Erkekler ise koloniden uzakta geceleyebilir. Dolayısıyla, bir çiçeğin üzerinde basitçe «uyuyan» bir bombus arısı gibi görünen şey, aslında küçük bir stratejik moladır: yeniden uçabilmek için güneşi beklemek.